Marcin Rychcik

Polski Jim Morrison

W otrzymaniu roli Jima Morrisona pomogło mu fizyczne podobieństwo do wokalisty legendarnej grupy The Doors i doskonały głos. Spośród ponad 100 kandydatów Arkadiusz Jakubik (Robokop z "13 posterunku") bez wahania wybrał Marcina Rychcika. 
Spektakl "Jeździec Burzy"(reż. Jarosław Jakubik) - opowiadający historię Jima Morrisona i The Doors - od kilku miesięcy zapełnia do ostatniego miejsca widownię warszawskiego Teatru Rampa. Przedstawienie ma szansę stać się - drugim po "Metrze" - kultowym polskim musicalem. Po każdym spektaklu przed garderobą ustawiają się tłumy fanek. Wiele z nich widziało musical już kilkanaście razy. Zakochane są zarówno w piosenkach The Doors, jak i przystojnym odtwórcy roli Jima, Marcinie Rychciku. 

Wiek: 27 lat „Jim Morrison w moim wieku był już na skraju wyczerpania nerwowego. Myślał o wyjeździe do Paryża. Powoli przechodził na tamten świat”. 
Miejsce urodzenia: Działdowo
Stan cywilny: kawaler
Znak zodiaku: skorpion
Wykształcenie: ukończył warszawską szkołę muzyczną II stopnia przy ul. Bednarskiej, na wydziale piosenki. - „Stawiałem tam pierwsze kroki na scenie. W ramach egzaminów odbywały się spektakle, które przygotowywał z nami Artur Barciś. Były to otwarte przedstawienia w Teatrze Ateneum, m.in. „Piosenki Edith Piaf”, „Kabaret”, „Cats”. Wszystko było naprawdę profesjonalnie zorganizowane”.
Obecnie studiuje na III roku polonistyki. Od ponad sześciu lat gra w „Metrze”. Od kilku miesięcy w warszawskim teatrze Rampa wciela się w postać legendarnego wokalisty grupy The Doors, Jima Morrisona. 

AMBICJE... muzyka rockowa. Przez kilka lat śpiewałem w zespole Talath Dirnen. Obecnie gram z grupą Beat Brothers rockowe standardy. Moim wielkim marzeniem było i jest zagranie głównej roli w musicalu „Hair”. Facet nazywa się Berger i jest przywódcą grupy hipisów. W ogóle interesuje mnie teatr, nie tylko muzyczny. Nowym wyzwaniem byłoby zagranie w filmie.

BÓG... jest.

CIUCHY... to stare kłamczuchy. Ludzie oceniają cię przez ich pryzmat.

DZIECIŃSTWO... miałem wręcz arkadyjskie. Biegałem za piłką albo po lesie z kumplami, bawiąc się w Indian i rycerzy. Zero stresów. Do Warszawy uciekłem mając 15 lat... Chociaż właściwie nie był to żaden gigant.

EMOCJE... łatwo się im poddaję. Jestem wybuchowy, czasem bardzo niecierpliwy. Ale bywam też wyciszony.

FANKI... ich obecność w czasie i po spektaklu świadczy o akceptacji postaci Jima. Pozwala mi to wierzyć, że wywiązałem się ze swojej roli dobrze. Jest kilkanaście dziewczyn, które pojawiły się na widowni wiele razy. Kilka z nich znam. Są bardzo miłe.

GRZECHY MŁODOŚCI... kilka lat w pewnym sensie straciłem. Nie robiłem nic poza tym, że żyłem. Miło wspominam ten okres. Mocno zaniedbałem szkołę. Totalne szaleństwo.

HOBBY... podróże... hmm brzmi to chyba banalnie, a Jim Morrison nie powinien być banalny (śmiech) . Zdarzało mi się, pod wpływem impulsu, wyjechać z przyjaciółmi stopem do Amsterdamu. To szaleństwo, które bardzo lubię. W ostatnie wakacje zjeździłem tak Francję. Takie podróże są o wiele ciekawsze niż te, które powstają w biurach podróży. Chciałbym całe życie robić to co teraz. Dobrze się przy tym bawić, poznawać ludzi. Żyć tak intensywnie jak teraz.

INSPIRACJE... uwilebiam musicale, rock-opery. „Hair”, „Jesus Christ Superstar”, "Cats". W kinie cenię Larsa von Tiera. „Przełamując fale” to film, który wbił mnie dosłownie w krzesło. Książki - to dla mnie Dostojewski. Przeczytałem już prawie wszystko co napisał. Polecam wszystkim, którzy mają ochotę na dobrą powieść, a niekoniecznie ciągnie ich do „Nad Niemnem”. Jestem zafascynowany realizmem magicznym Dostojewskiego.

KOBIETA MOJEGO ŻYCIA... już ją znalazłem. To było 5 lat temu. Spotkaliśmy się w tramwaju. Rzuciliśmy sobie tylko jedno spojrzenie, po czym Agata wysiadła z tramwaju, a ja pojechałem dalej. Przystanek później stwierdziłem, że chyba zwariowałem, skoro z nią nie wysiadłem. Wyskoczyłem na następnym przystanku. Biegiem wróciłem 300 metrów. Zacząłem krążyć jak nieprzytomny po podziemiu, lecz to ona pierwsza mnie wypatrzyła. Chodziła 10 metrów za mną i bawiła się moją desperacją. Tak się zaczęło. Nasza miłość trwa do dzisiaj i z każdym dniem jest coraz bardziej niesamowita. Mieszkamy razem od 3 lat.

LUSTRO... tak naprawdę nie istnieje.

MORRISON... jakiś dobry duch, może Brujo, na trzy dni przed castingiem do roli Jima, na wycieraczce przed drzwiami do mojego mieszkania, zostawił gazetę, z której dowiedziałem się o wszystkim. Monolog mówiłem z kartki, o czym do dziś przypomina mi reżyser spektaklu. Zaśpiewałem „Light my Fire” i udało się. Podobno przesłuchano około 100 osób. 
Przez cały okres przygotowań do roli starałem się całkowicie utożsamić z Jimem. Starałem się myśleć, zachowywać jak on, traktować ludzi w podobny sposób... z pewną wyższością, wiecznie sprawdzając ich sposób myślenia. Morrison był na pewno wrażliwym człowiekiem, ale też zwykłym chamem. 
Jim Morrison nigdy nie był moim idolem. Dopiero po przestudiowaniu jego życiorysu i przesłuchaniu wszystkiego co miał do powiedzenia - zafascynował mnie. W „An American Prayer” odnajduję zagubionego chłopca, a zarazem dojrzałego twórcę.

NAŁOGI... gdy słyszę dobrą muzykę, jestem w stanie zakochać się w niej w ciągu kilku sekund. Zazdroszczę wtedy do krwi autorowi, że to nie ja jestem wykonawcą tego utworu. Mocno nakręca mnie teraz Portishead, Massive Attack, muzyka i postać Bjork.

OCHRONA... na scenie nie czuję się bezpiecznie. Ostatnio przydarzyła mi się historia, która dała mi dużo do myślenia. W czasie koncertu wszedł na scenę pijany człowiek. Wyszarpnął mi mikrofon i uderzył mnie nim kilka razy w twarz. To było na 10 dni przed premierą „Jeźdźca burzy”. Okazało się, że to był mecenas, prawnik. Zajęła się tym prokuratura, ale sprawę szybko umorzono. Koszty leczenia były wysokie, a na dodatek mikrofon nadaje się do śmieci. 
 

POLITYKA... śmieszy mnie to, co dzieje się w Polsce. Nie ma w tym nic pasjonującego. Interesuję się za to problemami Bliskiego Wschodu. Dlaczego ludzie, którzy od zawsze mieszkają obok siebie, tak mocno się nienawidzą?

RADOŚĆ... Jim lubił pić, a ja lubię jeść, np. kalmary z sałatą. Ale uwaga! Czworonogów nie zjadam.

SAMOCHODY... w ogóle mnie nie ineteresują. Nie mam prawa jazdy, a przydałoby się, bo gramy coraz więcej koncertów. Chcemy kupić wspólny, zespołowy samochód.

TATUAŻ... nie mam, ale nie mam nic przeciwko. To co ludzie przenoszą na skórę wynika najczęściej z ich wnętrza, a to podatne jest na zmiany. Jednak jeśli ktoś jest przekonany, że będzie wierzył w coś przez całe życie, to tatuaż może mu w tym pomóc. 

WRÓŻBY... stąpam dosyć mocno po ziemi. Czarny kot mnie nie przeraża. Wierzę natomiast, że żadna rzecz na ziemi nie dzieje się przypadkowo.

ZMIENIŁBYM W SWOIM ŻYCIU.... chciałbym być mniej podatny na wszelkie nastroje, mniej chimeryczny, bardziej wyrozumiały dla innych.