Jego życie toczy się od premiery do premiery. Jest pracoholikiem. Adrenalina wprost z niego tryska. Zawsze robi kilka rzeczy na raz. Jednak wszystkie doprowadza do udanego końca. Jeśli już się na coś zdecyduje jest bardzo konsekwentny.  Przy realizacji nowego spektaklu pyta co prawda innych o zdanie. Jednak jeśli opinia różni się od jego pomysłu i tak robi to co zamierzał.

Nie uznaje sprzeciwu. W warszawskim teatrze Studio Buffo jest dyktatorem. – Denerwują mnie ci ludzie  z mojego zespołu, którzy nie potrafią się podporządkować nadrzędnym sprawom teatru. Niesubordynacja albo próba wyrażenia swojego zdania przez kogoś z zespołu w nieodpowiednim momencie wywołuje burzę. Rozumiem, że każdy ma życie prywatne i kiedy to nie przeszkadza przymykam oczy na zwolnienia czy spóźnienia. Ale przychodzi taki moment, że aktor nie ma prawa spóźnić się, bo jego nieobecność rozbija pracę całego zespołu. W sztuce nie ma demokracji.

Stresy związane z pracą przenosi do domu. Co o tym sądzi jego żona? - Najbardziej nie lubię go kilka dni przed premierą. Kiedy jeszcze nie jest do końca pewien czy wszystko będzie OK. Czepia się głupot. Wszystko musi być przygotowane tak jak sobie życzy: obiadek, kąpiel, spokój. Potrafi krzyczeć z byle powodu

Po maturze zdawał jednocześnie do szkoły teatralnej, gdzie się nie dostał  i na prawo – tu choć zdał egzamin to nie został przyjęty na uczelnię. Trafił więc do Studium Taneczno –Wokalnego. Tutaj poznał swoja przyszłą żonę, Danutę, z którą tańczył w parze. Ponownie zdawał  do szkoły teatralnej. Tym razem się dostał, jednak pracy magisterskiej nie napisał. Teraz śmieje się, że ma wykształcenie wyższe, prezydenckie.

Dla niego żona porzuciła taniec. Dziś dochowali się dwójki dzieci – 18-letniej córki Kamili i 7-letniego Kuby.  – Byłem nieprzygotowany do ojcostwa. Niegotowy, tak jak niegotowy może być 22-letni mężczyzna zachłystujący się życiem. Kama pojawił a się w moim życiu gdy studiowałem aktorstwo w Warszawie. Dojeżdżałem do żony i córki na weekendy do Chorzowa.

Jego żona jest zodiakalnym Lwem. On Rakiem – Według wszelkich przepowiedni astrologicznych taki związek nie ma szans na przetrwanie. A proszę ile już jesteśmy ze sobą. Ponad 20 lat – powiedziała w jednym z wywiadów Danuta Józefowicz.

On sam horoskopów nie czyta – No chyba, że mnie ktoś poprosi.

Dziś rodzina mieszka pod Warszawą. Mimo to Janusz Józefowicz częściej przebywa w teatrze niż w domu, do którego wraca najczęściej grubo po północy. Śpi tak długo jak to możliwe. Każdą wolną chwile stara się spędzić z dziećmi. Sam przyznaje, że Kamilę – zwłaszcza w czasach popularności musicalu „Metro - trochę zaniedbał przez pracę – Nadrabianie to główna cecha moje metody wychowawczej. Zaczęliśmy razem wyjeżdżać za granice, zaliczać egzotyczne zakątki globu: Tajlandia, Malediwy, Kreta, Dominikana. Tak intensywnie odzyskiwałem Kamę dla siebie, że podczas tych wypraw czasami miała mnie dość.

Uważa, że szczęście – takie na dłuższą metę – jest nudne. Szczęśliwym się bywa, a nie jest. - Nawet bajki kończą się słowami: „Żyli długo i szczęśliwie. I koniec”. Dalej jest nudno, więc o bajka się kończy.

Kobiety za nim szaleją. I to zarówno nastolatki jak i starsze panie. Dostaje mnóstwo listów. Przyznaje, że bardzo miło łechcze to jego męska próżność – Moja najstarsza wielbicielka ma 86 lat. Napisał do mnie, że właściwie zabierała się już do umierania, ale obejrzała nasze przedstawienie „Tyle miłości” i dało jej ono tyle pozytywnej energii, że postanowiła żyć jeszcze długo i szczęśliwie. W zawodzie, jaki uprawiam, to jest chyba najpiękniejsze.

Nie należy do mężczyzn, którzy dzielą kobiety na brunetki i blondynki. - Ważniejsza jest chemia – suma pogody, zapachu, wiatru, stroju, spojrzenia... tysiące rzeczy.

Za niebezpieczne uważa związki między kobieta a mężczyzną na gruncie zawodowym.

- Znam twórców, którzy robią rzeczy żenujące dlatego, że są zakochani. Tracą obiektywizm widzenia. W tym kontekście jest to niebezpieczne. Za to czysty stan zakochania jest fantastyczny .

Nigdy nie miał autorytetu na którym się wzorował. Choć przyznaje, że w sprawach tańca i choreografii ceni  Milosa Formana, a w kwestii reżyserii Aleksandra Bardiniego. Jeśli literatura to najchętniej rosyjska, a najlepiej, żeby był to Bułhakow.

Przyznaje się do wiary w Boga.- Nie pojmuję wiary w sposób racjonalny,  to znaczy, że niebo jest na górze, a piekło na dole. Nie zastanawiam się co dokładnie dzieje się z człowiekiem po śmierci, choć wierzę w życie pozagrobowe. Myślę, że nasze życie na ziemi ma jakiś głębszy sens. Czekam jednak spokojnie na swój moment i wtedy na pewno się wszystkiego się dowiem.

Rzecz, której mu njabardziej brakuje to czas. Nigdzie nie może zdążyć. Jego znajomi przyzwyczaili się nawet do kilkudziesięciominutowych spóźnień.