ANNA MARIA JOPEK

...ze smutkiem odkryła, że św. Mikołaj nie istnieje.

-Co chciałaby Pani znaleźć pod choinką?

-Już od dawna nie marzę o świątecznych prezentach. Jest to chyba akt mojej dorosłości. Jak dziecko namiętnie marzyłam i najczęściej te marzenia spełniały się z nawiązką. Pisałam bardzo szczegółowe listy do Świętego Mikołaja co dobrze procentowało. Do dziś pamiętam swoje pierwsze święta Bożego Narodzenia. Miałam wtedy trzy lata. Byłam w Nowym Jorku. To była całkiem inna rzeczywistość od tej jaka panowała wtedy w Polsce. Mnóstwo kolorów, neonów czy namacalne Święte Mikołaje. Właśnie wtedy musiałam śmiertelnie zakochać się w Nowym Jorku. Za jakiś czas ze smutkiem odkryłam, że Mikołaj nie istnieje. Zaraz potem zrozumiałam, że od tej pory to ja jestem Świętym Mikołajem i mogę sprawiać przyjemność innym. W sumie na nic już  nie czekam. Mam wszystko czego pragnęłam.

-Na jakie podarunki mogą w takim razie liczyć najbliżsi?

-Musze się w tej sprawie wybrać tu i ówdzie. Przez cały grudzień bardzo szczegółowo myślę o tym co komu sprawiłoby przyjemność. Chciałabym spełnić ich marzenia. Może każę im napisać listy. Bawi mnie ten przedświąteczny galopujący marketing. Jechałam niedawno taksówką. Kierowca włączył radio. W przeciągu minuty reklamowały się wszystkie możliwe domy towarowe w Warszawie. Wyparte zostały wszystkie proszki do prania czy batoniki. Staram się traktować wszystkich indywidualnie i nie nabywać prezentów hurtowo. Najcudowniejsze rzeczy znajduje się w małych, zapyziałych galeryjkach

-W jakim gronie spędzi Pani tegoroczną Wigilię?

-Na pewno u teściów i rodziców pod Warszawą. Będziemy działać na dwie wigilie, co jest bardzo miłe. Przy świątecznym stole znajdzie się też nakrycie dla nieznajomego

-Zdarzyło się, że faktycznie ów nieznajomy zapukał do drzwi?

-Do tej pory nie. Gdyby tak się stało to myślę, że moi rodzice wpadli w ogromny lęk. Oni, którzy dbają o ciepło świąt, mogliby poczuć się zdezorientowani. Tak naprawdę to korci mnie, żeby jakoś sprawdzić na ile to dodatkowe nakrycie ma rację bytu.

-Będzie tradycyjne dwanaście potraw?

-Pod tym względem nie trzymamy się kurczowo tradycji. Każdy ma słabość do innej świątecznej potrawy. W przypływie łakomstwa, gdy zaspokoimy swoje szczęście którąś z tych potraw, pojemność żołądka robi się zastraszająco mała. Boję się, że 12 potrawom nikt by nie sprostał. W mojej rodzinie na pewno nie może zabraknąć barszczu z uszkami czy mazurka z masą czekoladową ...

-Mazurka ?

-Tak i choć jest to potrawa wielkanocna to musi być na wigilijnym stole. Inaczej nie siadamy. Jest totalny bojkot.

-Przygotuje Pani którąś z tych potraw?

-W tym roku zamierzam przyrządzić jakąś sałatkę i rybę. Niestety obie moje mamy fantastycznie gotują i wstyd się z nimi mierzyć.

-Lubi Pani przedświąteczne zamieszanie. Sprzątanie, zakupy, przyrządzanie potraw...

-Bardzo. Cały rok czekam na ten wieczór. Finał przy wigilijnym stole jest czymś fantastycznym.

-Czy po kolacji jest czas na wspólne śpiewani kolęd?

-W domu teściów jest zwyczaj kolędowania.

-Wyniosłą Pani jakieś szczególne tradycje świąteczne z rodzinnego domu?

-...chyba nie. Myślę, że w każdym domu lepi się uszka do barszczu, robi sałatki, przygotowuje ryby. I to chyba na tym polega. Mamy świadomość, że w każdym mieszkaniu przeżywa się tą cudowną metafizykę świątecznego czasu. Wkrada się jakaś słodka rutyna.

-Ubiera Pani choinkę w tym roku choinkę ?

-Oczywiście. Uwielbiam to robić. Nie zabraknie choinki w moim warszawskim mieszkaniu. Pomogę też rodzicom. Jako dziecko nie dawałam nikomu dotknąć się do choinki. Zawsze ubierałam drzewko na swoją modłę. Kiedyś wpadłam na pomysł ubrania choinki na czerwono -srebrno-fioletowo. Szczerze mówiąc wyglądała ponuro. Od kiedy mam syna Frania wiem, że choinka musi być pstrokata. Tylko taka go zachwyci.

-Czego można Pani życzy razem z wigilijnym opłatkiem?